فدراسیون تنیس جمهوری اسلامی ایران

نسخه آزمایشی وب سایت

Tennis Federation Of Islamic Republic Of Iran

پروین افشار؛

به خاطر تنیس، نواختن پیانو را رها کردم

سه شنبه , 15 فروردین 1396پرنیت خبر
به خاطر تنیس، نواختن پیانو را رها کردم

پروین افشار، بانوی پیشکسوت تنیس با وجود گذشتن سال‌های زیادی از زمانی که در ورزشگاه امجدیه (شیرودی) دست به راکت شد اما هنوز دلتنگ آن روزهاست، روزهایی که با حمایت مادرش توانست بانوی نخست تنیس ایران شود.
می‌گوید پدرش اهل ایل افشار است، بنابراین می‌توان فهمید جسارت و اعتماد به نفسی که در او وجود داشت از کجا نشات می‌گیرد. از ماریا شاراپووا خوشش نمی‌آید، اما در مقابل علاقه زیادی به آزارانکا دارد. یکساله بوده که پدرش را از دست می‌دهد و مادرش می‌شود حامی او برای رسیدن به خواسته‌هایش. با وجود اینکه قهرمانی برایش اهمیتی نداشته، اما بارها جام‌هایی را بالای سر برده است. قهرمانی مسابقات قهرمانی کشور ۱۳۵۱ آبادان، جام قهرمانی جام اسلازینجر ۱۳۵۱، نفر نخست بانوان در سال‌های ۱۳۵۳ و۱۳۵۴ از جمله جام‌هایی بود که از آن دوران برایش یادگار باقی مانده بود. خودش می‌گوید تعداد زیادی از آنها را به دیگران هدیه کرده است. پروین افشار از چهر‌های ماندگار ورزش ایران است. عضو نخستین تیم ملی ایران که در مسابقات فدکاپ شرکت کرد.
گفتگو با پروین افشار، بانوی پیشکسوت تنیس کشورمان را در زیر می‌خوانید:
* پروین افشار از یک خانواده ورزشی است؟
- ما ۳ برادر و ۲ خواهر بودیم، خواهر و برادرانم پینگ‌پنگ بازی می‌کردند اما نه به صورت حرفه‌ای، اما من از کودکی ورزش را دوست داشتم. مادرم می‌گفت زمانیکه می‌خواستیم به مسافرت برویم خواهرم با خود عروسک بر می‌داشت اما من توپ می‌آوردم. در مدرسه سال‌ها کاپیتان تیم والیبال مدرسه بودم، ۶ سال قهرمان پینگ‌پپنگ مدارس بودم، بسکتبال هم خوب بازی می‌کردم. هر ورزشی که فکر کنید انجام می‌دادم مانند پرش طول، پرش ارتفاع و پرتاب دیسک. صبح که مدرسه می‌رفتم، غروب به زحمت به خانه برمی‌گشتم.
* از خانواده ورزشی که نبودید پس چگونه از تنیس سر درآوردید؟
- در خارج از کشور با تنیس آشنا شدم. جایی در تهران چند زمین تنیس داشت که فقط خارجی ها بازی می‌کردند. من و خواهرم هر روز بازی آنها را تماشا می‌کردیم. مادرم میگفت بازی قشنگی است، باید یاد بگیرم. خیلی خوبه مادر خانواده روشن فکر باشد. زمانیکه من راکت به دست گرفتم، از من می‌پرسیدند این الک است؟ در آن شرایط که کسی از تنیس چیزی نمی‌دانست مادرم با تنیس بازی کردن من موافقت کرد. همراه من به ورزشگاه امجدیه (شیرودی) می‌آمد و ۶ـ۵ ساعت پشت در منتظر من می‌ماند تا تمرینم به پایان برسد. تا زمانیکه او در قید حیات بود می‌آمد و بازی من را تماشا می‌کرد. خانواده خیلی در پیشرفت یک ورزشکار نقش دارند و اگر خانواده نباشد به این راحتی نمی‌توان کاری را انجام داد. در کودکی پیانو کار می‌کردم، مربی‌ام که لهستانی بود می‌گفت باید میان تنیس یا پیانو یکی را انتخای کنید. من هم گفتم به هیچ وجه پیانو را دوست ندارم و نمی‌خواهم مانند فرانسیس شوم. بنابراین رهایش کردم و به ورزش تنیس روآوردم.
* نخستین مربی شما چه کسی بود؟
- مشتاق احمد از پاکستان نخستین مربی من بود. او یک اتاق در زیر ورزشگاه امجدیه (شیرودی) داشت. همیشه غروب که می‌شد پس از تمرین، برایمان چایی و شیرینی می‌آورد . روزهای خوبی داشتیم.
مشتاق احمد پاکستانی ۸ـ۷ سال در ایران بود که با وی تمرین می‌کردم، پس از آن بیمار شد و از ایران رفت. او فوت کرد، آن زمان من دیگر قهرمان کشور بودم. عناوینی بدست آوردم که آنرا مدیون مادرم هستم. شوخی نیست او ۶ـ۵ ساعت می‌آمد و منتظر من در اتومبیل می‌نشست. تشویق‌های مردم و کمک‌های مشتاق احمد پاکستانی هم بسیار تاثیرگذار بود. او برای من بسیار زحمت کشید. این ۲ نفر نقش بسیار مهمی در دوران ورزشی من داشتند.
* چه زمانی عضو تیم ملی شدید؟
- زمانیکه تنیس را شروع کردم از شانسم مشتاق احمد پاکستانی به ایران آمد و از همان زمان عضو تیم ملی شدم. زیاد به قهرمانی فکر نمی‌کردم و فقط ورزش کردن برایم اهمیت داشت. البته بدن مستعدی داشتم. در ایران زیاد مسابقه برگزار نمی‌شد، شاید در سال فقط یک مسابقه قهرمانی کشور را برگزار می‌کردند اما تیم‌های خارجی زیادی مانند آلمان، سوئد و اتریش به ایران سفر می‌کردند و بیشترین بازی من با بازیکنان خارجی بود.
* در مسابقات برون‌مرزی هم شرکت کردید؟
- نخستین مسابقات خارجی که شرکت کردیم رقابت‌های فدکاپ آفریقای‌جنوبی بود و برای نخستین بار بانوان ایران به خارج از کشور اعزام شدند. در آن رقابت‌ها یک راند پیروز شدم و راند بعد هم به نفر نخست جهان خوردم. مسابقات بسیار خوبی بود. آنجا هر نکته مثبتی که در بازیکن می‌دیدند روزنامه‌ها کلی تعریف می‌کردند. برای نمونه، بک هندهای خوبی داشتم و در مورد این ویژگی من کلی مطلب نوشتند. پس از فدکاپ، بازی‌های آسیایی تهران برگزار شد که سوم آسیا شدیم.
* حریف اصلی شما در ایران صدیقه اکبری بود؟
- بله. البته من ذاتا به فکر قهرمانی نبودم و برایم اهمیت نداشت که پیروز شوم یا ببازم، اما این موضوع برای صدیقه اکبری بسیار مهم بود و اگر شکست می‌خورد تا یک هفته از او خبری نبود و گریه می‌کرد. نه اینکه چیز بدی باشد اتفاقا یک قهرمان باید باید انگیزه پیروز شدن را داشته باشد، اما من این اخلاق را نداشتنم متاسفانه.
* فکر نمی‌کنید زود از دنیای قهرمانی فاصله گرفتید؟
- پیش از انقلاب دیگر بازی نکردم. ۳۵ ساله بودم که به کشور انگلستان رفتم. انسان وقتی به یک سنی می‌رسد، دیگر بدنش کشش ندارد. باید بازیکن به گونه‌ای بازی کند که دیگران لذت ببرند نه اینکه به زور بخواهد بازی کند. پس از انقلاب به طور رسمی وارد کار مربیگری شدم و شاگردهای خوبی داشتم که بیشترشان قهرمان شدند. برای نمونه، مدرس‌زاده یکی از شاگردان من بود. بازیکنانی که اکنون در تیم زیر ۱۲ سال و زیر ۱۴ سال هستند، به مدت ۲ سال در باشگاه انقلاب زیر نظر من تمرین می‌کردند مانند صدف صادق‌وزیری و صبا نجفی.
* دلتنگ آن روزها نمی‌شوید؟
- اوایل که می‌خواستم به ورزش تنیس روی بیاورم، همه می‌گفتند به امجدیه نرو چون تمامی کسانیکه آنجا بازی می‌کردند از خانواده‌هایی بودند که در امجدیه بودند و کمتر کسی را از بیرون می‌پذیرفتند. با این حال من را قبول کردند و ارتباط صمیمی و خوبی پیدا کردیم. تمامی آن روزها خاطره بود و برای آن روزها دلم تنگ می‌شود.
* زمانی افرادی مانند شما با عشق بازی می‌کردند، بازیکنان کنونی را چگونه می‌بینید؟
- بازیکنان کنونی را هر چقدر بیشتر به آنها توجه می‌کنی، کمتر نتیجه می‌گیری. در هر رشته ورزشی هر چقدر بازیکن کمتر چیزی در دسترس داشته باشد، بیشتر به دنبال آن می‌رود. اما اکنون ورزشکار را به یک جایی می‌رسانی اما بعد می‌بینی دنبال چیز دیگری رفته است.
* اشکال کار کجاست؟
- صبح تا شب افراد زیادی در حال تنیس بازی کردن هستند. تعداد نفرات زیاد است، اما کیفیت بازی‌ها بسیار پایین است. ۲۰ سال پیش گفتیم اگر از پایه شروع به کار نکنیم، غیرممکن است این رشته ورزشی موفق شود. در هر رشته ورزشی اگر زیرسازی انجام نگیرد، هیچگاه این بنا میزان نخواهد بود و یک جایی فرو خواهد ریخت. کشورهایی که زمانی آنها را قبول نداشتیم، از ۳۰ـ۲۰ سال پیش در مینی تنیس کار کردند و اینک نتیجه‌اش را می‌بینند. برای نمونه، بلاروس در سطح جهان بازیکن دارد. قهرمان شدن فقط به خوب بازی کردن نیست و یک سری مشخصات می‌خواهد. باید بخواهی تا قهرمان شوی.

آخرین اخبار

گزارش تصویری اختتامیه رقابت های بین المللی تنیس جوانان - تهران

لیگ ساحلی را راه اندازی می کنیم / هم گام با فدراسیون طرح های JTI را اجرا کردیم

فدراسیون تنیس با آموزش و پرورش تفاهم نامه همکاری امضاء کرد

 ورزش به عنوان پديده اي اجتماعي، فرهنگي واخلاقی نقشي اساسي و محوري دارد

تنیسورهای برتر به مرحله یک چهارم نهایی صعود کردند

دومین روز رقابت های لیگ دسته یک بانوان برگزار شد

8 تنیسور به مرحله یک چهارم رسیدند / تلاش تنیسورها برای حضور در مرحله نیمه نهایی

روز تربیت بدنی مبارک باد

مسابقات لیگ دسته یک تنیس بانوان قرعه کشی و آغاز شد

آغاز جدول اصلی رقابت ها تور تنیس زیر 14 سال آسیا

صعود برترینها به مرحله یک هشتم نهایی بازیها

اجرای طرح JTI در استانهای مازندران، گلستان و کرمانشاه

برگزاری تورنمنت های بین المللی ایران را در بین برترینهای غرب آسیا قرار داد

محمد رضا قدیر با شهردار قم دیدار کرد

32 تنیسور راند نخست جدول اصلی را با پیروزی پشت سر گذاشتند

8 تنیسور به جدول اصلی صعود کردند/ آغاز جدول اصلی

کامیار کیمیایی و سید امیربرقعی به کامبوج سفر کردند

برگزاری مجمع انتخاباتی هیئت تنیس فارس / سید کاظم چابک به عنوان رئیس هیات تنیس فارس انتخاب شد

جدول اصلی رقابت های تنیس جایزه بزرگ آقایان آغاز شد

معرفی نفرات برتر مسابقات تنيس قهرماني استان زنجان

پیشنهاد سردبیر